غزلی از روحانی بزرگوار جناب آقای سید محمد عابدین زاده به یاد آتش نشانان شهید پرواز آتش نشانها چه شعله ها ز دلت سرزد و زبانه گرفت که شوق شعله نشاندن به دل بهانه گرفت نه شغل بود بر تو که سکوی پرواز و طور وادی اقدس دلت نشانه گرفت به شوق آیه "احیا" نفس زدی وآنگه چه نفس ها که از این نغمه ها ترانه گرفت چه خانه ها که

درنگی کرده بودم کاش در بزم جنون من هم لبی تر کرده زان صهبای جام پرفسون من هم هزاران کام در راه است و دل مشتاق و من حیران که ره چون میتوانم یافتن سوی درون من هم - مرام بندگی را کاش می دانستم از اول و تسلیم قضایش می شدم بی چند و چون من هم

ای فروغ دیده ی خورشید یا جوادالائمه ادرکنی نهمین آفتاب عشق و امید یا جوادالائمه ادرکنی ای کریم رئوف زاده جواد هر گدایی که برده نامت را نشد از آستان تو نومید یا جوادالائمه ادرکنی زخم بر سینه و جگر می سوخت، ناله می زد امام مردم شهر پشت در ام فضل می خندید یا جوادالائمه ادرکنی باز هم بغض و کینه از مولا باز دست ستمگری ملعون گلی از بوستان زهرا چید یا جوادالائمه ادرکنی در هیاهوی دف زدن ها...